Column: Loslaten
Maartje was de eerste vrouw, die geïnspireerd door mijn lezingen jaren geleden voor een ‘pretvoorgesprek’ bij mij kwam. ‘Pretvoorgesprekken’ noem ik voorgesprekken die niet urgent zijn en waarin mensen ongehinderd door de deadline van het leven samen met mij in een gesprek hun afscheid vorm kunnen geven. Wij hadden dan ook veel pret. Het was zo gezellig, dat Maartje enkele weken later vroeg, of zij ook met haar kinderen mocht komen. Zij moesten mij immers ook kennen omdat zij te zijner tijd het afscheid zouden regelen. Ook dit gesprek verliep gezellig en tot elkaars verrassing bleken zij weinig over de uitvaartwensen van Maartje te weten. Fijn om dan met elkaar wensen en verwachtingen te bespreken, ongehinderd door de spanning van een naderend afscheid.
Twee jaar geleden belde Maartje mij op: “Gijsje, het is uit met de pret. Er is kanker bij mij geconstateerd, ik heb nog maar enkele weken …” Ik schrok, want zo’n bericht is vreselijk. Zeker voor Maartje, zo’n vrolijke, hartstochtelijke vrouw. Zij stond naar mijn gevoel nog midden in het leven en nu zou zij dood gaan? Lees verder..
Prettig kerstfeest en een gelukkig nieuw jaar
Hoe vaak horen en lezen wij dit niet in deze tijd, kersttijd, oud en nieuw. Een tijd waarin je lekker knus met je dierbaren samen bent en gezellig spelletjes bij de open haard speelt, kerstliedjes zingt en cadeaus uitpakt. Alleen maar vrolijke gedachten met als hoogtepunt ravotten in de sneeuw. Maar hoe anders is het soms bij één van onze buren, vrienden, bekenden of heel dicht bij – in onze eigen familie. Daar is iemand heel erg ziek, er zijn cellen die zich onbeheerst vermenigvuldigen en dit blijven doen, de ziekte met de grote K …..juist Kanker! Soms vecht iemand al jaren tegen dit monster, maar vaak zijn families nog maar net op de hoogte van het vreselijke, soms uitzichtloze nieuws: kanker met uitzaaiingen, kanker in het laatste stadium … De dood vraagt er niet naar of je gezond hebt geleefd of er een potje van gemaakt hebt. Ook niet of je leven nog maar net begonnen is, of al bijna voltooid. Het komt altijd onverwacht, Het slaat de persoon zelf en zijn omgeving voor een ogenblik – soms voor heel lang – volledig lam. Voor dit ogenblik – deze weken, maanden van hoop en wanhoop – staat de tijd stil. In mijn begeleidingen hoor ik regelmatig de verhalen die voorafgingen aan het overlijden, meestal heel heftig en triest. Het raakt mij ALTIJD. Het enige wat ik dan voor de familie kan doen is zorgvuldig met hun gevoelens omgaan en met liefde, aandacht en respect het afscheid begeleiden. Ik zou meer willen doen maar het ligt helaas niet in mijn macht om de dood een halt toe te roepen of kanker te verbannen. Eigenlijk maar gelukkig ook, want ik zou niet weten waar het naartoe zou gaan als iemand hier in deze wereld deze macht in handen zou hebben. Lees verder..
Column: “Hoi Gijsje, met Laurens…”
Ik had Laurens, jeugdvriend van mijn man, al jaren niet meer gesproken. Nu was zijn schoonvader overleden en de familie wilde mijn hulp inroepen. Binnen een uur was ik bij hen en ontmoette ik een doortastend gezin. Eigenlijk wilden zij alles – tot de akte van overlijden aan toe – op deze avond geregeld hebben. Dit druiste tegen mijn gevoel van uitvaart begeleiden in. Ik probeer families altijd af te remmen als zij te hard gaan. Laat ze het moment doorleven, langzame stappen maken, en vooral ….. vertel ik hen hoeveel keuzes er zijn. Ik proefde bij dit gezin dat zij het niet zo formeel wilden en dat zij bijvoorbeeld in De Hertenkamp mooie bijeenkomsten hadden gehad; dus waarom niet met pap en alle genodigden een warm afscheid in De Hertenkamp beleven? Of misschien wel naar het crematorium en daarna met zijn allen bij De Hertenkamp het glas op het geleefde leven heffen? Lees verder..