Prettig kerstfeest en een gelukkig nieuw jaar
Hoe vaak horen en lezen wij dit niet in deze tijd, kersttijd, oud en nieuw. Een tijd waarin je lekker knus met je dierbaren samen bent en gezellig spelletjes bij de open haard speelt, kerstliedjes zingt en cadeaus uitpakt. Alleen maar vrolijke gedachten met als hoogtepunt ravotten in de sneeuw. Maar hoe anders is het soms bij één van onze buren, vrienden, bekenden of heel dicht bij – in onze eigen familie. Daar is iemand heel erg ziek, er zijn cellen die zich onbeheerst vermenigvuldigen en dit blijven doen, de ziekte met de grote K …..juist Kanker! Soms vecht iemand al jaren tegen dit monster, maar vaak zijn families nog maar net op de hoogte van het vreselijke, soms uitzichtloze nieuws: kanker met uitzaaiingen, kanker in het laatste stadium … De dood vraagt er niet naar of je gezond hebt geleefd of er een potje van gemaakt hebt. Ook niet of je leven nog maar net begonnen is, of al bijna voltooid. Het komt altijd onverwacht, Het slaat de persoon zelf en zijn omgeving voor een ogenblik – soms voor heel lang – volledig lam. Voor dit ogenblik – deze weken, maanden van hoop en wanhoop – staat de tijd stil. In mijn begeleidingen hoor ik regelmatig de verhalen die voorafgingen aan het overlijden, meestal heel heftig en triest. Het raakt mij ALTIJD. Het enige wat ik dan voor de familie kan doen is zorgvuldig met hun gevoelens omgaan en met liefde, aandacht en respect het afscheid begeleiden. Ik zou meer willen doen maar het ligt helaas niet in mijn macht om de dood een halt toe te roepen of kanker te verbannen. Eigenlijk maar gelukkig ook, want ik zou niet weten waar het naartoe zou gaan als iemand hier in deze wereld deze macht in handen zou hebben. Lees verder..
Column: “Hoi Gijsje, met Laurens…”
Ik had Laurens, jeugdvriend van mijn man, al jaren niet meer gesproken. Nu was zijn schoonvader overleden en de familie wilde mijn hulp inroepen. Binnen een uur was ik bij hen en ontmoette ik een doortastend gezin. Eigenlijk wilden zij alles – tot de akte van overlijden aan toe – op deze avond geregeld hebben. Dit druiste tegen mijn gevoel van uitvaart begeleiden in. Ik probeer families altijd af te remmen als zij te hard gaan. Laat ze het moment doorleven, langzame stappen maken, en vooral ….. vertel ik hen hoeveel keuzes er zijn. Ik proefde bij dit gezin dat zij het niet zo formeel wilden en dat zij bijvoorbeeld in De Hertenkamp mooie bijeenkomsten hadden gehad; dus waarom niet met pap en alle genodigden een warm afscheid in De Hertenkamp beleven? Of misschien wel naar het crematorium en daarna met zijn allen bij De Hertenkamp het glas op het geleefde leven heffen? Lees verder..
Column: Blind date met de uitvaartleidster?
Schoorvoetend kwam Arnold het centrum binnen …
‘Het voelt net alsof ik een blind date heb’ vertelde hij verontschuldigend.
Blind Date? zo had ik een voorgesprek nog nooit ervaren. Ik probeerde hem gerust te stellen en verwees hem naar het programma van professor Schwaab over uitburgeren en over het belang om op tijd over het afscheid te gaan praten. Dat was nu juist de crux. Arnold vertelde dat zijn vrouw Truus stervende was, maar er niet over wilde praten. Toch voelde Arnold dat hij iets moest regelen rondom het afscheid en wij begonnen voorzichtig over de uitvaart van zijn vrouw te praten. Naast hun passie voor elkaar waren poezen heel belangrijk in hun leven samen. Daarom wilde Arnold foto’s van hun zes overleden poezen op kaarsen laten maken en rondom Truus’ laatste huisje zetten bij het afscheid. Lees verder..